Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom (CHS) Uitgelegd

• 1. Wat is het cannabinoïde hyperemesis syndroom of chs?
• 2. Symptomen van het cannabinoïde hyperemesis syndroom herkennen
• 2. a. Het probleem met legaliteit en taboe rond marihuanagebruik
• 3. Diagnose en statistieken over cannabinoïde hyperemesis syndroom
• 3. a. Cannabisgebruik in de vs en chs
• 3. b. Hoe kan het cannabinoïde hyperemesis syndroom worden vastgesteld?
• 4. Waarom zou marihuana het cannabinoïde hyperemesis syndroom kunnen veroorzaken?
• 4. a. Tegenstrijdige gedachten over bestaande theorieën
• 5. Welke behandelingen bestaan er voor het cannabinoïde hyperemesis syndroom?
• 5. a. Waarom helpen warme douches tegen chs?
• 6. Is het cannabis hyperemesis syndroom echt nieuw?
• 7. Samenvatting

Wat gebeurt er als de behandeling voor jouw aandoening uiteindelijk de aandoening zelf wordt? Recente studies hebben aangetoond dat zwaar en langdurig gebruik van marihuana kan leiden tot een stoornis die bekend staat als het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom, CHS. Terwijl cannabis vanuit medisch oogpunt meestal wordt gezien als een anti-emeticum, wat betekent dat het helpt tegen misselijkheid, hebben deze nieuwere studies juist een nieuw patroon gevonden bij patiënten die medicinale cannabis gebruiken waarbij het tegenovergestelde effect optreedt: extreme misselijkheid en braken. 

Wat is nu precies het verband tussen cannabisgebruik en dit extreme braken? Het antwoord zou het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom kunnen zijn, hoewel dit zo'n nieuwe aandoening is dat er nog meer onderzoek nodig is. Laten we alles over CHS induiken en dit nieuw ontdekte met marihuana gerelateerde syndroom ontrafelen.

1. Wat is het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom of CHS?

Zoals de naam al aangeeft is het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom, ook bekend als Cannabis Hyperemesis Syndroom, een aandoening waarvan men denkt dat het wordt veroorzaakt door het zware en langdurige gebruik van marihuana.¹ Hyperemesis is een term die verwijst naar gevallen van extreem braken, 'hyper-' betekent extreem in het Grieks, en '-emesis' impliceert braken. Zo kunnen sommige vrouwen tijdens de zwangerschap te maken krijgen met een aandoening genaamd Hyperemesis gravidarum, waarbij sprake is van aanhoudende misselijkheid en ernstig braken, veel meer dan de gebruikelijke ochtendmisselijkheid. ²

Maar hoe kan het dat marihuana, die vaak wordt voorgeschreven om symptomen van misselijkheid en braken te verlichten bij patiënten die andere medische behandelingen ondergaan — zoals bij CINV, chemotherapie-geïnduceerde misselijkheid en braken bij kankerpatiënten — juist het tegengestelde effect kan uitlokken?

Laten we eerst de symptomen en mogelijke oorzaken van het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom proberen te identificeren voordat we conclusies trekken. 

2. Symptomen van het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom Herkennen

Zoals bij elke medische aandoening ter wereld, moeten we allereerst een patroon van tekens en symptomen van de ziekte vaststellen. Dit is precies de eerste stap die een arts of specialist zal nemen wanneer je hun hulp zoekt; ze zullen precies vragen wat je hebt gevoeld of meegemaakt. 

Het opvragen van deze informatie is noodzakelijk om de mogelijkheden tot deze of gene aandoening te beperken. Als het om CHS gaat, worden de tekens en symptomen onderverdeeld in drie verschillende fasen:

Zoals we hierboven in de tabel hebben vermeld, kan je in de eerste fase van CHS, de prodromale fase, te maken hebben met abnormale pijn in de buikregio, zelfs met ochtendmisselijkheid of braken. De meeste mensen met deze symptomen zullen nog geen veranderingen aanbrengen in hun gebruikelijke eetpatroon. ³

Omdat cannabis vaak wordt beschouwd als een effectieve behandeling voor misselijkheid en braken, grijpen betrokkenen vaak naar verschillende vormen van deze plant om de misselijkheid te stoppen. Een ander veelvoorkomend symptoom is de ontwikkeling van een angst voor braken. 

Tijdens de tweede fase van de aandoening, de hyperemetische fase, worden de symptomen zo duidelijk dat ze niet meer genegeerd kunnen worden. De symptomen in deze fase zijn onder andere: 

• Aanhoudend gevoel van misselijkheid;
• Herhaalde episodes van braken, gevallen tot wel 40 keer per dag zijn gerapporteerd. ⁴
• Buikpijn of pijn in de onderbuik;
• Verandering van eetgewoonten, verminderde voedselinname;
• Zichtbaar gewichtsverlies;
• Uitdroging en andere tekenen van vochtverlies;
• Slechte slaappatronen;
• En ongewoon douchen of baden als maatregel tegen de symptomen. 

In de hyperemetische fase worden de braakepisodes vaak zeer intens en kunnen overweldigend zijn, met als gevolg een angst voor braken. Gewoonlijk zoeken mensen in deze fase medische hulp. Zodra de aandoening door een arts wordt vastgesteld, stopt de hyperemetische fase pas wanneer de patiënt stopt met het gebruik van marihuana in welke vorm dan ook. Dan volgt de herstelfase. 

In deze laatste fase van de aandoening zul je eindelijk je eetlust terugkrijgen en je voedingspatroon normaliseren. De misselijkheids- en braakepisodes nemen af, tot het punt dat de symptomen volledig kunnen verdwijnen; je lichaamsgewicht kan worden herwonnen en het douche- of badregime kan weer normaal worden. 

De herstelfase kan dagen tot weken duren voordat verbetering merkbaar is. Vaak komen symptomen echter terug wanneer de patiënt opnieuw cannabis gebruikt. Nu is er één groot probleem bij de diagnose en het herstel van het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom, en dat heeft te maken met de wettelijke status en sociale acceptatie van marihuana. 

Het Probleem met Legaliteit en Taboe rond Marihuanagebruik

Hoewel gebruik van marihuana voor medische doeleinden steeds meer wordt geaccepteerd in verschillende landen wereldwijd, kunnen de wettelijke status en het gebrek aan informatie rondom deze stof een groot obstakel vormen bij CHS.

Ten eerste, op plekken waar het gebruik van cannabis nog niet is gelegaliseerd, noch voor medicinaal noch recreatief gebruik, zullen gebruikers vaak niet open zijn tegen hun arts of specialist over hun wietgebruik, of over de hoeveelheid die zij gebruiken, uit angst voor oordeel of consequenties. Daarbij komt dat, aangezien men denkt dat marihuana misselijkheid en braken kan verminderen, een patiënt het niet relevant of niet nodig kan vinden hierover tegen de arts te vertellen, waardoor de diagnose van Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom verder bemoeilijkt wordt. 

Het gebrek aan informatie en de oproep tot onderzoek naar cannabis wordt steeds duidelijker als we kijken naar CHS. Dit wordt namelijk als een relatief nieuw syndroom beschouwd (al is dit niet helemaal waar, verderop hierover meer). Omdat deze stoornis als vrij nieuw of onderbelicht wordt gezien, zijn veel artsen nog niet eens op de hoogte van het bestaan ervan, waardoor het lastig is om de juiste diagnose te stellen.

Het tweede probleem dat door het gebrek aan informatie ontstaat, is dat er nog geen echte behandelingen zijn gevonden — behalve warme douches en baden, en stoppen met cannabisgebruik. Maar hoe kan er ooit iets gevonden worden als niemand ernaar zoekt? Dit soort misinformatie kan tot grotere risico's en problemen leiden, wellicht is er een groter onderliggend probleem dat nog steeds niet is aangepakt.

Het verzoek om meer onderzoek naar CHS dient snel op de agenda te komen te staan. Nu de legalisering van marihuana wereldwijd toeneemt, zijn gevallen van Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom al aan het stijgen nu meer patiënten worden behandeld met medicinale cannabis. 

3. Diagnose en Statistieken over Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom

Voordat we ingaan op de verschillende manieren waarop het Cannabis Hyperemesis Syndroom door artsen wordt vastgesteld, kijken we eerst naar enkele statistieken en cijfers. 

Cannabisgebruik in de VS en CHS

De Verenigde Staten begonnen in 2009 met de legalisering van marihuanagebruik. Nadat het Amerikaanse ministerie van Justitie een memo had gepubliceerd waarin werd aangegeven dat noch gebruikers noch verkopers van medicinale cannabis vervolgd zouden worden, leek het aantal cannabisgebruikers toe te nemen. Maar kan dit niet het gevolg van de vrijheid zijn om er open over te zijn, in plaats van een daadwerkelijk toegenomen gebruik?

Ongeacht of deze stijging feitelijk is of niet, liet het percentage episodisch braken in het land een stijging zien van 17,9% ten opzichte van vóór de legalisatie en volgens het Drug Abuse Warning Network (DAWN) steeg het gerapporteerde cannabisgebruik in medische dossiers met 21% tussen 2009 en 2011. ^{5 6}

Sinds 2009 is het aantal meldingen van hyperemesis aanzienlijk toegenomen, en het neemt jaarlijks met circa 8% toe. Deze stijgingen zijn vooral gemeld in Amerikaanse staten waar cannabis inmiddels is gelegaliseerd.

Er wordt aangenomen dat deze aandoening, CHS, die ooit als zeldzaam werd beschouwd, binnenkort een veelvoorkomend neveneffect zal worden van langdurig en zwaar cannabisgebruik, nu wiet legaal wordt in steeds meer landen. 

Hoe kan het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom worden vastgesteld?

Wat betreft de diagnose van CHS kunnen de procedures verschillend uitpakken, afhankelijk van hoe goed het medische team geïnformeerd is. Soms moet een patiënt die aan CHS lijdt een reeks medische onderzoeken ondergaan voordat de aandoening wordt ontdekt. Dit gebeurt vaker op plekken waar cannabis nog niet geaccepteerd is, of als patiënten bang zijn hun wietgebruik toe te geven. 

Wanneer er sprake is van een gebrek aan informatie, zullen verschillende tests nodig zijn om andere oorzaken van de symptomen uit te sluiten. Dergelijke tests zijn onder andere:

• Elektrolytentests;
• Bloedonderzoek op bloedarmoede of infecties;
• Testen op pancreas- en leverenzymen;
• Bij vrouwen: zwangerschapstesten; 
• Buikröntgenfoto's en testen op verstoppingen of blokkades;
• Bovenste endoscopieën voor controle van slokdarm en maag bij mogelijke oorzaken van braken;
• CT-scans van hoofd en buik om zenuwstelsel- of andere oorzaken bij braken uit te sluiten;
• Urineonderzoek op infecties; 
• En drugstesten, die soms daadwerkelijk resultaat kunnen geven. 

In het andere geval, als een mogelijke CHS-patiënt het geluk heeft om bij goed geïnformeerde artsen terecht te komen, of indien hij of zij zichzelf vooraf heeft geïnformeerd, kunnen sommige van deze testen worden overgeslagen en volstaat een goed gesprek. Toch zou testen idealiter moeten plaatsvinden om andere aandoeningen uit te sluiten. 

4. Waarom Zou Marihuana het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom Kunnen Veroorzaken?

Een veelgestelde vraag bij CHS is: hoe kan cannabis, die vaak wordt gebruikt als behandeling voor misselijkheid en braken, het tegenovergestelde veroorzaken? Hoewel er nog veel onderzoek nodig is, zijn er enkele theorieën waarom dit gebeurt. 

Marihuana, vooral THC, activeert de CB1-receptoren in ons lichaam, die op hun beurt enkele van de volgende effecten op het spijsverteringskanaal kunnen veroorzaken:

• Ontstekingen en viscerale pijn;
• Ontspanning van de onderste slokdarmsfincter;
• Remming van maagzuursecretie;
• Daling van maagbewegingen;
• En vertraging van maaglediging.

Deze theorie — dat THC bij zwaar en langdurig gebruik anti-emetische effecten op de hersenen geeft, maar juist de darmen verstoort — is er echter nog steeds niet officieel bewezen. 

Maar THC is niet de enige verdachte in het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom, anders zou het wel THC Hyperemesis Syndroom heten. Andere studies, bij mensen en dieren, die wij niet steunen,  toonden aan dat ook andere cannabinoïden zoals CBD en CBG, en de manier waarop zij zich binden, zowel anti-misselijkheid als braken kunnen bewerkstelligen, afhankelijk van de hoeveelheden. 

Tegenstrijdige Gedachten over Bestaande Theorieën

Als we kijken naar tegengestelde meningen over deze theorieën, valt vooral de behoefte aan verder onderzoek op. Een overzicht gepubliceerd door een groep Australische onderzoekers in 2006 liet ons echt twijfelen aan wat nu eigenlijk de waarheid was. ⁷

“Cannabis wordt al eeuwenlang geconsumeerd en momenteel door miljoenen mensen gebruikt in veel landen [...] Het is moeilijk te geloven dat een onderscheidend syndroom veroorzaakt door cannabis nooit eerder is opgemerkt door gebruikers of artsen.”

Er kan veel waarheid in zo'n uitspraak zitten, maar de onderzoekers hebben hun studie niet verder doorgetrokken om echt een duidelijk punt te maken en iedereen ongelijk te bewijzen. 

Andere tegenargumenten stellen dat het misschien niet de cannabis zelf is die de genoemde symptomen veroorzaakt, maar de chemicaliën waarmee de planten worden gekweekt. Deze theorie zou mogelijk kunnen kloppen, aangezien er geen gevallen van CHS zijn gemeld in regio’s als India en Azië waar wiet uitsluitend op natuurlijke wijze wordt geteeld. 

5. Welke Behandelingen Bestaan Er voor het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom?

Tot op heden zijn er geen medische behandelingen gevonden om de klachten van het Cannabinoïde Hyperemesis Syndroom te verlichten. Dit betekent dat, ja — en helaas voor de stoners — de enige huidige maatregel om misselijkheid, braken en buikpijn te stoppen is om te stoppen met marihuanagebruik in elke vorm. 

Na het stoppen met wiet gebruik nemen de symptomen meestal af binnen 24 tot 48 uur, tenzij het stoppen tussentijds wordt onderbroken. Stoppen is geen tijdelijke, maar een definitieve oplossing; de symptomen kunnen namelijk zelfs na maanden of jaren weer terugkeren na hernieuwd cannabisgebruik. 

Kortetermijnbehandelingen om symptomen direct te verlichten zijn onder andere de volgende. Patiënten kunnen ook een paar dagen medische zorg in het ziekenhuis nodig hebben.

• Een warme douche of bad nemen;
• Intraveneuze vochttoediening om uitdroging te voorkomen;
• Medicatie tegen braken, al werkt dit niet altijd;
• Pijnstillers voor de buikpijn;
• Protonpompremmers om maagonsteking te verminderen;
• Capsaïcinezalf of -crème op de buik smeren tegen pijn en misselijkheid;
• En benzodiazepinen om te ontspannen.

De persoon met CHS moet zich enerzijds richten op de directe symptomen, maar tegelijk ook letten op onderliggende problemen die de aandoening kan veroorzaken. Dit houdt ook ondersteunende behandelingen in, zoals elektrolytenaanvulling bij onevenwichtigheden door herhaaldelijk braken.

Waarom Helpen Warme Douches tegen CHS?

Nu je leest dat warme douches het meest effectief zijn als behandeling voor CHS, vraag je je misschien af waarom precies dat werkt. Er zijn drie hypothesen waarom dit het geval zou kunnen zijn.

De eerste denkt dat er hypothermische psychoactieve bestanddelen in cannabinoïden zitten en dat warme douches helpen de lichaamstemperatuur te reguleren. De tweede hypothese is dat onze CB1-receptoren dicht bij het thermoregulatiesysteem in de hypothalamus zitten en dat direct warm water helpt bij het reguleren van de lichaamstemperatuur.^{8 9}

De derde hypothese is dat warm water de bloedstroom van de darmen weg leidt, naar de huid, waardoor het misselijke gevoel op afstand wordt gehouden. Toch lijken onderzoekers niet helemaal overtuigd door deze drie theorieën en is er een nieuwe, veelbelovende theorie bijgekomen. 

Deze laatste theorie stelt dat bij zeer hoge temperaturen, boven 43°C, of door binding aan capsaïcine, de TRPV1-ionkanalen opengaan, wat anti-emetische effecten in het lichaam veroorzaakt. Dus als een CHS-patiënt erin slaagt om zijn TRPV1-kanalen bloot te stellen aan hitte of capsaïcine, kan hij of zij misschien het braken tegengaan. ^{10 11}

6. Is het Cannabis Hyperemesis Syndroom Echt Nieuw?

Door deze blog heen, zagen we steeds weer de nadruk op het feit dat deze aandoening slechts een recent ontdekte stoornis zou zijn. Maar als je verder graaft, blijkt dat dit niet helemaal klopt.

Het eerste serieuze rapport over CHS komt uit 2004 van J. H. Allen en collega’s. In het boek "Understanding Marijuana" uit 2002 van Mitch Earleywine wordt zelfs melding gemaakt van Arabische teksten uit de 11e eeuw, waarin al gewaarschuwd werd voor deze misselijke werking van cannabis. 

"Het regelmatig gebruik van hasj kan leiden tot aanhoudend braken en zelfs de dood" volgens deze teksten.

Tenslotte werden deze bijwerkingen van misselijkheid en braken al genoemd in de bijsluiter van Marinol. Marinol is de merknaam van dronabinol, een THC-medicijn dat voor het eerst goedgekeurd werd door de FDA in 1985. 

7. Samenvatting

Voor onze conclusie over CHS moeten we misschien teruggrijpen op een van de beroemdste filosofische uitspraken:

"Ik weet dat ik niets weet" – Socrates (470–399 v.C.)

Het klinkt misschien als een onschuldige grap, maar het is eigenlijk waar: voordat iemand een diagnose of syndroom krijgt opgeplakt, moet de wetenschap, geneeskunde of welk ander vakgebied dan ook eerst zeker weten wat ze doen en zeggen. 

Helaas weten we tot op vandaag slechts het topje van de ijsberg over cannabis. Er is nog zoveel te leren over deze plant, de voordelen en de bijwerkingen. Geen enkele hypothese zou volledig vertrouwd moeten worden tot het tegendeel bewezen is. 

MEDISCHE DISCLAIMER

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. De verstrekte informatie is afkomstig uit onderzoek van externe bronnen.

EXTERNE REFERENTIES

1. "Cannabinoid Hyperemesis Syndrome" Jonathan A. Galli, Ronald Andari Sawaya, en Frank K. Friedenberg. December 2011. 
2. "Hyperemesis gravidarum and placental dysfunction disorders" Heleen M. Koudijs, Ary I. Savitri, Joyce L. Browne, Dwirani Amelia, Mohammad Baharuddin, Diederick E. Grobbee, en Cuno S. P. M. Uiterwaal. 
3. "Cannabinoid hyperemesis: cyclical hyperemesis in association with chronic cannabis abuse" J. H. Allen, G. M. de Moore, R. Heddle, en J. C. Twartz. November 2004.
4. "Cannabinoid Hyperemesis Syndrome" Erik Messamore voor 15-Minute Pharmacology op YouTube. Mei 2020.
5. "Effects of the 2009 Medical Cannabinoid Legalization Policy on Hospital Use for Cannabinoid Dependency and Persistent Vomiting" Mustafa Al-Shammari, Karina Herrera, Xibei Liu, Brandon Gisi, Takashi Yamashita, Kyu-Tae Han, Mohamed Azab, Harmeet Mashiana, Muthena Maklad, Muhammad Talha Farooqui, Ranjit Makar, en Ji Won Yoo. American Gastroenterological Association (AGA), juli 2017.
6. "What is the scope of marijuana use in the United States?" National Institute on Drug Abuse (NIDA), juli 2020 geüpdatet.
7. "Cannabis hyperemesis: causation questioned" A. Byrne, R.Hallinan, en A. Wodak. Januari 2006.
8. "Cannabinoid hyperemesis syndrome: a case report and review of pathophysiology" Corina L. Iacopetti en Clifford D. Packer. Maart 2014. 
9. "Cannabinoid hyperemesis and compulsive bathing: a case series and paradoxical pathophysiological explanation" Dale A. Patterson, Emmaleigh Smith, Mark Monahan, Andrew Medvecz, Beth Hagerty, Lisa Krijger, Aakash Chauhan, en Mark Walsh. December 2010. 
10. "The functions of TRPA1 and TRPV1: moving away from sensory nerves" E. S. Fernandes, M. A. Fernandes, en J. E. Keeble. Mei 2012. 
11. "Resolution of cannabis hyperemesis syndrome with topical capsaicin in the emergency department: a case series" Laurel Dezieck, Zachary Hafez, Albert Conicella, Eike Blohm, Mark J O'Connor, Evan S. Schwarz en Michael E. Mullins. Mei 2017.