Is cannabis verslavend? Dit is wat het onderzoek ons vertelt

• 1. Is wiet verslavend?
• 2. Risico op cannabisverslaving

Feiten van fabels scheiden, onze lezers willen weten– is cannabis verslavend?

De boodschap dat cannabis een “gateway drug” is of verslavend zou zijn, zijn mythes die de plant al een eeuw lang achtervolgen door het verbod. Er is geen gegevens die ondersteunen dat cannabis een opstap naar zwaardere drugs is. Vanaf het begin van de 20e eeuw leidde een verbod op wiet in veel landen tot angstzaaierij rondom de plant, die niet op wetenschap was gebaseerd. Deze opvattingen waren gebaseerd op controle en angst, waarbij vaak klassen en het bewustzijn van de bevolking werden gecontroleerd.

Tegenwoordig, nu het onderzoek naar cannabis in veel landen wordt gelegaliseerd, zien we opkomende gegevens die suggereren dat cannabis niet verslavend is. Bovendien blijkt dat gebruikers wiet zelfs kunnen inzetten als hulpmiddel bij herstel van verslaving aan gevaarlijkere stoffen zoals alcohol en farmaceutische middelen. Cannabis blijkt juist een manier te zijn om te herstellen van schadelijkere en fysiek verslavende middelen en laat hoop zien om mensen uit de opioïdencrisis te helpen.

Dit is wat de huidige gegevens zeggen over het risico op cannabisverslaving.

Is wiet verslavend?

Er zijn niet genoeg peer-reviewed, gecontroleerde studies om te zeggen of cannabis wel of niet verslavend is. Wat we wel weten is dat het onmogelijk is om een overdosis te nemen op cannabis.

Er zijn genetische studies die suggereren dat het ontwikkelen van cannabisverslaving erfelijk is, schrijven artsen van Yale Medicine. Deze auteurs geven ook aan dat er meer onderzoek nodig is om de betrouwbaarheid vast te stellen. Een arts van Harvard die zijn carrière heeft gewijd aan het ontkrachten van mythes over cannabis, Dr. Peter Grinspoon, beschrijft verschillende studies die aantonen dat CBD behulpzaam kan zijn voor mensen die worstelen met een opioïdenverslaving, voornamelijk door het verminderen van angst. “We hebben betere gegevens nodig, maar ik geloof dat CBD (en ik geloof ook volledige cannabis) een steeds grotere rol zal krijgen als aanvullende behandeling voor mensen die lijden aan een opioïdenverslaving,” aldus Dr. Grinspoon.

Risico op cannabisverslaving

Een review uit 2018 die vaak wordt geciteerd, vond: “Hoewel verder onderzoek noodzakelijk is, geven de hier samengevatte bevindingen aan dat neurobiologische veranderingen bij CUD lijken overeen te komen met die bij andere verslavingen, zij het in mindere mate in sommige hersensystemen.”

De review geeft toe dat het bestaande onderzoek naar cannabis en verslaving gaten vertoont. Deze review zette de vragen op een rij die beantwoord moeten worden om te kunnen vaststellen of cannabis verslavend is. Vragen voor toekomstig onderzoek zijn onder andere:

• Veranderen CBIR-waarden na abstinentie van cannabis op vergelijkbare wijze als andere misbruikmiddelen hun doelreceptoren beïnvloeden?
• Zijn gedrags- en stemmingsvariaties geassocieerd met cannabisgebruik een risicofactor of juist een gevolg van cannabisverslaving?
• Zijn langdurige gedrags- en neurofysiologische veranderingen gerelateerd aan het THC-gehalte in cannabis?
• Is cannabisgebruik geassocieerd met langdurige veranderingen in glutamaatsignalering, zoals te zien is bij andere misbruikmiddelen?
• Is cannabisgebruik geassocieerd met verstoringen in de amygdala en habenula zoals dat ook bij andere middelen voorkomt?

Volgens het Amerikaanse Center for Disease Control ontwikkelt 9% van de volwassenen die langdurig cannabis gebruiken een “cannabis use disorder”. De definities van CUD variëren sterk en artsen zijn het er vaak niet over eens. Het is belangrijk om te onthouden dat cannabis niet dezelfde fysieke ontwenningsverschijnselen veroorzaakt als andere middelen, zoals alcohol. De ontwenningsverschijnselen bij cannabis zijn mild ongemak. Daarom heeft het niet dezelfde schadelijke eigenschappen als andere stoffen.

Een studie uit 2020 onder 23.000 deelnemers vond een prevalentie van cannabisonttrekkingssyndroom van 47%. De studie vermeldt: “Factoren die geassocieerd zijn met een hoger cannabisonttrekkingssyndroom waren klinische settings (vooral klinisch en poliklinisch tegenover in de algemene bevolking), gelijktijdig gebruik van tabak of andere middelen, en dagelijks cannabisgebruik.”

De definitie van cannabisonttrekkingsverschijnselen is zeer uiteenlopend en wordt vandaag de dag vaak betwist door artsen. Het omvat elk van deze symptomen: prikkelbaarheid, boosheid of agressie; nervositeit of angst; slaapproblemen; verstoring van eetlust of gewicht; rusteloosheid; depressieve stemming; en lichamelijke symptomen zoals hoofdpijn, zweten, misselijkheid, braken of buikpijn. Deze symptomen zijn mild. Ik geloof dat ze eerder het voordeel van cannabis op misselijkheid, slaap en stemming weerspiegelen, in plaats van de schade van ontwenning. Er zijn meer studies nodig, bij een grotere groep mensen en in gecontroleerde omgevingen, om te bepalen of cannabisonttrekkingssyndroom zo vaak voorkomt.

De 'War on Drugs' heeft invloed gehad op het bestaande cannabisonderzoek op dit onderwerp. Cannabis is simpelweg nooit goed onderzocht, dus veel van het bestaande onderzoek toont vooral de schade in plaats van de voordelen. In de toekomst zijn meer peer-reviewed onderzoeken nodig om te laten zien of dit betrouwbare gegevens zijn.